تو آمدی

آن شب که تو آمدی صفا پیدا شد
پیمان شکنی رفت و وفا پیدا شد
در غربت من که به جای بیگانه نبود
برقی زد و روی آشنا پیدا شد
گنجی که به سالها نهان بود از چشم
با هلهله در خانه ی ما پیدا شد
یک عمر کویر فقر را پیمودم
تا برق زد و کوه طلا پیدا شد
خورشید سعادتی که بر من تابید
در سایه ی رحمت خدا پیدا شد
من بودم و تاریکی شب ها ناگاه
از گوشه ی آسمان سها پیدا شد
تا شکر خدا بگویم از دیدن تو
در خلوت من حال دعا پیدا شد
با آمدنت که اختر بخت منی
در ظلمت شب ستاره ها پیدا شد

مرد مزرعه داری چند اسب داشت که یک شب همه ی اسب های او از مزرعه فرار کردند.

مردم گفتند: عجب مرد بدشانسی!

مرد گفت: خوش شانس یا بدشانس؟

روز بعد، تمام اسب های آن مرد به اضافه ی یک اسب اصیل و زیبا باز به مزرعه بازگشتند.

مردم گفتند: عجب مرد خوش شانسی!

مرد گفت: خوش شانس یا بدشانس؟

روز بعد، آن مرد یکی از اسب ها را به پسرش داد تا سوار شود. ولی از اسب افتاد و پایش شکست.

مردم گفتند: عجب مرد بدشانسی؛ پای پسرش شکست.

مرد نیز همان جمله را تکرار کرد. بعد از چند روز میان دو روستا اختلاف افتاد. تمامی مردان جوان ده مجبور شدند در نزاعی روستایی شرکت کنند. همه ی مردان روستا کشته شدند ولی چون پای پسر مزرعه دار شکسته بود؛ و در این نزاع بیهوده شرکت نکرده بود زنده مانده بود.

و دیگر کسی هم نبود که بگوید عجب مرد خوش شانسی.

رحیل

فریاد که از عمر جهان هر نفسی رفت

دیدیم کزین جمع پرکنده کسی رفت

شادی مکن از زادن و شیون مکن از مرگ

زین گونه بسی آمد و زین گونه بسی رفت

آن طفل که چو پیر ازین قافله درماند

وان پیر که چون طفل به بانگ جرسی رفت

از پیش و پس قافله ی عمر میندیش

گه پیشروی پی شد و گه باز پسی رفت

ما همچو خسی بر سر دریای وجودیم

دریاست چه سنجد که بر این موج خسی رفت

رفتی و فراموش شدی از دل دنیا

چون ناله ی مرغی که ز یاد قفسی رفت

رفتی و غم آمد به سر جای تو ای داد

بیدادگری آمد و فریادرسی رفت

این عمر سبک سایه ی ما بسته به آهی ست

دودی ز سر شمع پرید و نفسی رفت

شهر خاموش

شهریست در خموشی و دیوارهای شهر
گشتند تکیه گاه من هرزه گرد مست
با خویشتن به زمزمه ام این حدیث را
یا هست آنچه نیست و یا نیست آنچه هست
داغم به لب ز بوسه یک شب که شامگاه
زخمی نهاد بر دلم و آشنا شدیم
با یک نگاه عهد ببستیم و او مرا
نشناخت کیستم! سپس از هم جدا شدیم
شهریست در خموشی پرهای یک کلاغ
بر پشت بام کلبه ی متروک ریخته
یخ بسته است، گربه سر ناودان کج
مردی به راه مرده و مردی گریخته