مژده ای دل که دگرباره بهار آمده است

خوش خراميده و با حسن و وقار آمده است

به تو ای باد صبا می دهمت پيغامی

اين پيامی است که از دوست به يار آمده است

شاد باشيد در اين عيد و در اين سال جديد

آرزويی است که از دوست به يار آمده است

روزی روزگاری، پیامبر زاهدی بود که سه بار در ماه، به شهر بزرگ می رفت و در بازارها، موعظه و مردم را به بخشش و سخاوت توصیه می کرد. بسیار خوش بیان بود و در تمام آن سرزمین مشهور.

غروبی، سه مرد به عزلت گاهش آمدند و او به آن ها خوشامد گفت.

مردها گفتند: « بخشش و سخاوت را به ما توصیه کرده اید، و سعی کرده اید به آنانی که بسیار دارند، بیاموزید که به آنان که ندارند، ببخشند، و شک نداریم که شهرت شما، برایتان ثروتی هم آورده. حالا لطف کنید و ثروتتان را به ما ببخشید. زیرا بسیار محتاجیم.»

و زاهد پاسخ داد: « دوستان، من چیزی جز این بستر و این تشک و این کوزه ی آب ندارم. اگر می خواهید، آن ها را ببرید. من نه طلا دارم و نه نقره.»

نگاهی از سر تحقیر به او انداختند و روی برگرداندند، و آخرین مرد لحظه ای کنار در ایستاد و گفت: « آه، ای متقلب! ای ریاکار! تو چیزی را موعظه می کنی که خودت انجام نمی دهی.»

اگر همین حالا کسی از من در خواست می کرد که کتابی بزرگ درباره ی وظیفه و اخلاق بنویسم، کتابی می نوشتم در صد صفحه؛ نود و نه صفحه ی آن را سفید می گذاشتم و در صفحه آخر آن می نوشتم: « انسان تنها یک وظیفه دارد و بس: عشق ورزیدن.»