کاش درختی بی شکوفه و بی میوه بودم،
چرا که درد پرباری تلخ تر از سترونی است،
و رنج ثروتی که هیچ کس نمی پذیرد
عظیم تر از اندوه تهی دستی است
که هیچ کس به او نمی بخشد.
کاش چاهی خشک بودم
و مردمان در من سنگ می انداختند،
زیرا تحملش بهتر و آسان تر از سرچشمه ی آب زنده بودن است،
و مردم از کنارت بگذرند و اما ننوشند.
کاش نی زیر پا افتاده ای بودم،
چرا که بهتر بود از چنگی سیمین تار بودن،
در خانه ای که سرورش انگشت ندارد،
و کودکانش ناشنوایند.